Çəkini dəyişirik –
həyatı dəyişirik

Mənim hekayəm: Yəqin, ondan başlamalıyam ki, mən heç vaxt kiçik, incə və qamətli olmamışam. Özümü tanıyandan bəri mənə həmişə artıq çəkim olduğunu deyirdilər. Yeri gəlmişkən, mən həmişə arıqlamağa çalışmışam: müxtəlif pəhrizlər saxlayırdım, idman zalına gedirdim, masaj kursları keçirdim… amma heç nə kömək etmirdi. Özümü danlayır, özümə nifrət edirdim və bütün uğursuzluqlarımı yeyərək ört-basdır edir, ətrafımdakı hər kəsi və hər şeyi günahlandırırdım.

Mənim hekayəm: 2019-cu ildə 50 yaşım tamam oldu. Anladım ki, bədənimdə hormonal dəyişikliklər baş verir, çəkim artmağa başladı. Qərara gəldim ki, nəyisə dəyişmək lazımdır… Nəsə etmək lazımdır… 2023-cü ilin fevralın 1-də çəkim 81,5 kq idi. Bu barədə ciddi düşündüm və təcili şəkildə arıqlamağa qərar verdim!!!

Mənim hekayəm: Hazırda mənim tam 46 yaşım var. Düz bir il əvvəl özümdə dəyişikliklər etmək istədiyimi başa düşdüm. Bütün problemlər bir yerə toplanmışdı (özünəinamın olmaması, ailə problemləri, həyat yoldaşımla münasibətlərdə çətinliklər).

Mənim hekayəm: Mən sadəcə arıqlamadım. Sağlamlığımı, enerjimi və inamımı geri qaytardım. Və bu, mənim ən əsas qələbəmdir!

Mənim hekayəm: Hər şey bir donla başladı. Mağazanın vitrinində gördüyüm gözəl, dəbli rəngdə olan bir donla. O, mənə yüngüllük və incəlik vəd edərək cəlb etdi, mən də işıq mənbəyinə uçan kəpənək kimi eyni sürətlə ona tərəf yönəldim. Gözlənildiyi kimi, donu geyinib yoxlamaq tragikomediyaya çevrildi.

Mənim hekayəm: Özüm haqqında bir qədər məlumat verim: 39 yaşım var, 3 uşaq anasıyam (14, 11 və 9 yaş). Təcili yardımda 24 saatlıq növbələrlə işləyirəm. Arıqlamaq cəhdlərim çox olub. Fasiləli aclıq üsulunu sınadım — qastritin kəskinləşməsi ilə nəticələndi. Düzgün qidalanmanı sınadım, amma təcili yardımdakı 24 saatlıq növbələrdə bu rejim pozulurdu, çünki çağırışın necə olacağını və nə ilə bitəcəyini planlaşdırmaq mümkün deyil. Müvafiq olaraq, qidalanma rejimi ilə davamlı problemlər var idi.

Mənim hekayəm: Hər dəfə hər hansı bir bayram və ya tədbirdən əvvəl nə geyinəcəyim haqqında uzun-uzadı düşünürdüm, çünki paltarlar əynimdə kartof kisəsi kimi görünürdü. Daimi qınayan baxışlar, ”bu nə geyinib?”, ”necə də yaraşıqsızdır“ kimi fikirlər beynimdə fırlanırdı. İnsanların mənə məhz xarici görünüşümə görə qəribə baxdıqlarını düşünürdüm. Paltar geyinəndə özümü rahat hiss etmirdim, ona görə də böyük ölçülü geyimlərə üstünlük verirdim. Beləcə bütün qüsurlarımı gizlədirdim.

Mənim hekayəm: 2024-cü ilin fevralında ən yüksək çəkimə çatdım və məhz o zaman özümü və həyatımı dəyişməyin vaxtı gəldiyini başa düşdüm. Arıqlamağa başlamaq qərarına gəldim. Lakin pəhrizə başlamamaq, özümü aclıqla əziyyətə salıb, rejimi pozub geri qayıtmamaq qərarına gəldim. Bu yolu həyat tərzimə çevirməyə, əbədi olaraq yemək vərdişlərimi dəyişməyə qərar verdim.