Бұл жағдайда салмақ тастау сияқты тақырыпта психологиялық проблемаларды елемеудің қаншалықты маңызды екендігі туралы өте көрнекі тарих ұсынылған. Мен өз қабылдауымда бірдей қателіктерді өте жиі көремін.

Әдетте, пациент «арықтау» деген басты мақсатпен келеді. Сірә, негізгі (бірақ мүлдем мағынасыз) ұсыныстар «аз же, көп қозғал» деген рухта болады. Кезекті «1200 ккал мәзірін» немесе «не жеуге болады, не болмайды деген ережелер жинағын» алғаннан кейін, бейшара пациент жалғыз сапарға шығады. Мұның бәрін сақтауға тырысады, бірақ ерте ме, кеш пе бұзылыс болады. Жоғалтқан барлық килограммдар (егер бар болса) 1-2 күнде қайта оралады, көңіл қалу, қайғы және өзін-өзі кінәлау кезегі келеді. Өмір мәңгілік күреске айналады.

Тек рационды және адамның нақты не жейтінін талдап қана қоймай, оның тамақтану әдетінің бұзылуының бар-жоғын диагностикалау өте маңызды. Өйткені әйгілі «бәрі бастан» деген сөз бұл жағдайда шешуші болып табылады. Адам залда қанша тырысса да, өзін қанша диеталармен және шектеулермен қинаса да, тамақтану әдетін өңдемей, психологиялық саулыққа қол жеткізбей, оны априори сәтсіздік күтіп тұр.