Bu hekayə çəkinin azaldılması kimi bir mövzuda psixoloji problemlərin nəzərə alınmasının nə qədər vacib olduğunu çox əyani şəkildə göstərir. Mən öz qəbullarımda eyni səhvləri çox tez-tez görürəm.

Adətən, pasiyent qəbula gəlir və onun əsas məqsədi “arıqlamaq” olur. Çox güman ki, əsas (lakin tamamilə mənasız) tövsiyələr ”az yeyin, çox hərəkət edin“ ruhunda olacaq. Növbəti ”1200 kilokalorilik menyu“ və ya ”nə yemək olar, nə yemək olmaz haqqında hansısa qaydalar toplusu”nu aldıqdan sonra, yazıq pasiyent təkbaşına bir səyahətə çıxır. O, bütün bunlara riayət etməyə çalışır, amma gec-tez pozulma baş verir. İtirilən bütün kiloqramlar (əgər həqiqətən itirilibsə) 1-2 günə geri qayıdır, növbəti məyusluq, kədər və özünü qınama mərhələsi başlayır. Həyat əbədi bir mübarizəyə çevrilir.

Yalnız rasionu və insanın konkret nə yediyini təhlil etmək deyil, həm də onu qidalanma davranışının pozulması baxımından diaqnostika etmək çox vacibdir. Çünki məşhur ”hər şey başdan başlayır“ ifadəsi bu halda əsas məna daşıyır. İnsan zalda məşqlər edərək arıqlamağa nə qədər çalışsa da, nə qədər pəhrizlər və məhdudiyyətlərlə özünə işgəncə versə də, qidalanma davranışı üzərində işləmədən, psixoloji rifaha nail olmadan, onu apriori uğursuzluq gözləyir.