Men har gal biror bayram yoki tadbir oldidan nima kiyishni bilmay bosh qotirardim, chunki ko‘ylaklar egnimda xuddi kartoshka qopiga o‘xshab turardi. Doimiy qoralovchi nigohlar, “ustidagisi nima ekan”, “namuncha xunuk bo‘lmasa” degan o‘ylar xayolimdan ketmasdi. Odamlar tashqi ko‘rinishim tufayli menga yomon qarashyapti, deb o‘ylardim. Ko‘ylak kiyganda o‘zimni noqulay his qilardim, shuning uchun menga oversayz kiyimlar kiyish osonroq edi. Shu tariqa men barcha kamchiliklarimni yashirardim.

Menda uchta muammo bor edi: katta ko‘krak, ortiqcha vazn va turtkining (“tepki”) yo‘qligi. Birinchi muammoni jarrohlik yo‘li bilan hal qildim, chunki boshqa iloj yo‘q edi. Ikkinchi muammoning yechimi esa operatsiyadan keyin oynaga qarab, o‘zimning nomutanosib tanamni – kichraygan ko‘krak va katta qorinni ko‘rganimda xayolimga keldi. Qaror o‘z-o‘zidan paydo bo‘ldi. Uyda asta-sekin sport bilan shug‘ullana boshladim, shirinliklarni chekladim va vaznim sekin-asta tusha boshladi.

Bu vaziyatda men uchun eng yaxshi rag‘bat farzandlarim bo‘ldi. Aynan ular: “Onajon, qanday go‘zalsiz, siz hammadan yaxshisiz, biz sizni juda qattiq yaxshi ko‘ramiz”, deyishardi. Aynan ular tufayli yanada chiroyliroq ko‘rinishni istardim. Oiladagi vaziyat — turmush o‘rtog‘im bilan bo‘lgan maishiy muammolar ham yanada ko‘proq turtki berdi. 10 yillik turmushimizdan so‘ng uning menga e’tibor berishini xohlardim.

Hozir oynaga qaraganimda, o‘zimni hashamdor ko‘ylakda ko‘rib, mahliyo bo‘lib turibman. Shuning uchun hech qachon biror narsani boshlashdan qo‘rqmang, chunki boshlamasdan turib, uddalay olasizmi yoki yo‘qmi, bila olmaysiz.